ΜΠΑΖΩΜΑ

ANOIKTH ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το περιοδικό Monthly Review και η εταιρία πολιτικών και κοινωνικών ερευνών VPRC οργανώνουν διάσκεψη το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010, ώρα 11.00 π.μ., στην αίθουσα του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ) του Παντείου Πανεπιστημίου (Χιλλ 3 & Αδριανού, Πλάκα) με θέμα:

Η στρατηγική του ΝΑΤΟ και οι σχέσεις του με την Ελλάδα: Έρευνα στους στρατιωτικούς των ελληνικών ένοπλων δυνάμεων

Παρουσίαση της έρευνας

Χριστόφορος Βερναρδάκης (VPRC)

Βαγγέλης Χωραφάς (Monthly Review)

Σχολιασμός

Γιάννης Αγγέλου, Πάνος Γκαργκάνας, Πασχάλης Κορωναίος, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Παναγιώτης Μαντάς, Γιάννης Μπανιάς, Γιάννης Ντουνιαδάκης, Παντελής Οικονόμου, Φειδίας Παϊρίδης, Αριστομένης Συγγελάκης, Πάνος Τριγάζης

Θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις και συζήτηση.

20.000 στρατιώτες της 82ης μοίρας πεζοναυτών,βρίσκονται μετά τον σεισμό στην Αϊτή με την δικαιολογία να υπάρξει "ασφάλεια"στην διαχείρηση της κρίσης και να βοηθήσουν στην διευκόλυνση διανομής της βοήθειας.
Οι πτήσεις των ενισχύσεων απο άλλες χώρες παρεμποδίζονται απο τίς πτήσεις των αμερικανικών στρατιωτικών αεροπλάνων,που έχουν προτεραιότητα στο αεροδρόμιο του Πορτ-ο-πρενς,όπως και πλοία του Αμερικανικου στόλου έχουν περικυκλώσει την Αϊτη,ωστε να αποφευχθεί κύμα μεταναστών πρός τις ΗΠΑ,την ίδια ώρα που η υπουργός εξωτερικών της χώρας εκτιμά οτι απο τον σεισμό έχουν πεθάνει πάνω απο 200.000 άνθρωποι,250.000 είναι τραυματισμένοι και 2.000.000 έχουν μείνει άστεγοι,το νερό και τα τρόφιμα είναι ανύπαρκτα και οι συνθήκες στούς καταυλισμούς άθλιες.
Διαβάστε την συνέχεια για τίς αθλιότητες του Αμερικάνικου στρατού στον

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το περιοδικό Monthly Review και η εταιρία πολιτικών και κοινωνικών ερευνών VPRC οργανώνουν διάσκεψη το Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010, ώρα 11.00 π.μ., στην αίθουσα του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ) του Παντείου Πανεπιστημίου (Χιλ 3 & Αδριανού, Πλάκα) με θέμα:

Η στρατηγική του ΝΑΤΟ και οι σχέσεις του με την Ελλάδα: Έρευνα στους στρατιωτικούς των ελληνικών ένοπλων δυνάμεων


Παρουσίαση της έρευνας

Χριστόφορος Βερναρδάκης (VPRC)

Βαγγέλης Χωραφάς (Monthly Review)

Σχολιασμός
Στέλιος Αλειφαντής, Αντώνης Αντωνιάδης, Αθανάσιος Βέννης, Θεοδόσης Γεωργίου, Γιάννης Ντουνιαδάκης, Μανούσος Παραγιουδάκης. Ιωάννης Παρίσης, Ιωάννης Πλακιωτάκης, Παναγιώτης Ρουμελιώτης, Θανάσης Τζογάνης, Τάσος Τσουκαράκης, Άκης Τσοχατζόπουλος

Θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις και συζήτηση.


VPRC, Δ Λυκαβηττού 17, 10672 Αθήνα Τ 210 3613903 Φ 210 3623902 Ε info@vprc.gr W www.vprc.gr

Περιοδικό Monthly Review Δ Πραξιτέλους 29, 10560 Αθήνα Τ 210 3214488 Φ 210 3213578

E info@monthlyreview.gr W www.monthlyreview.gr

Άντε τώρα να διαβάζεις αυτά τα πρωτοσέλιδα στις «Εφημερίδες της Κυβέρνησης» και να λες … «Καλή Χρονιά» !!! Αυτό που σου έρχεται να πεις είναι ότι είναι «κλέφτες», «ψεύτες», πουλημένοι», «υπάλληλοι των βιομηχάνων», «δοσίλογοι», κλπ. Και το λες. Αλλά κι αυτό δε φτάνει. Αυτό που χρειάζεται είναι να σταματήσουμε να «βλέπουμε το έργο» και να αρχίσουμε να «γυρίζουμε εμείς την ταινία». Να κάνουμε ότι περνά απ΄ το χέρι του καθενός μας για να είναι αυτή η χρονιά «καλή». «Καλή» για τον καθένα μας και την οικογένειά του. Κι η «καλή χρονιά» της λαϊκής οικογένειας δεν έχει καμιά σχέση με Κυβέρνηση, με ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, με ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Αντίθετα, για να είναι καλή η χρονιά μας χρειάζεται να πάμε κόντρα σ΄ αυτούς όλους και στο τι σχεδιάζουν.

• Τι κάνεις λοιπόν εσύ φίλε μπροστά σ΄ όλα αυτά ; «Κόβεις ( πάλι ) τα χέρια σου»; Ψάχνεις άλλοθι στην κυβέρνηση και «στην οικονομία που κινδυνεύει» ; «Τσιμπάς» στα επιχειρήματα που ρίχνουν ( άφθονα αν και ανόητα ) στην «αγορά» ; Για πες μου λοιπόν : Πως λύνεται το πρόβλημα της «κρατικής σπατάλης» με την μείωση του μισθού του δημοσίου υπαλλήλου ; Πως αντιμετωπίζεται η «φοροδιαφυγή» με την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης ; Πως χτυπούν τη «διαφθορά» με αύξηση των έμμεσων φόρων που πάντα τους πληρώνει ο λαός ; Πως βοηθά την κατανάλωση η μείωση μισθών κι οι ελαστικές σχέσεις εργασίας ; Αν εσύ ήθελες να αποπληρώσεις ένα δάνειο, θα άρχιζες τις περικοπές απ΄ το χαρτζιλίκι του 8χρονου γιού σου ; Φίλε … πάρτο αλλιώς γιατί θα τρελαθείς αν πιστεύεις τέτοιες μ……ες. Μπούρδες θέλω να πω και μη πάει το μυαλό σας αλλού.
• Μήπως σε βολεύει που πάντα στην αρχή λένε περισσότερα για να σου πάρουν στο τέλος λιγότερα και να πεις «ουφ ! Ευτυχώς τη γλυτώσαμε»; Τότε φαίνεται ότι τα παραμύθια της γιαγιάς σου με το Νασρεντίν Χότζα δεν τα κατάλαβες ποτέ. Αν το «επικοινωνιακό» αυτό κολπάκι τους, πιάνει σ΄ εσένα ακόμα, μάλλον πρέπει να το κοιτάξεις. Η περίπτωση λέγεται το λιγότερο αφέλεια και το περισσότερο συνενοχή. Εκτός πια κι αν «τρως καλά», οπότε δεν έχω να σου πω κάτι. Καλά κάνεις και τους υπηρετείς. Μόνο που αυτό μάλλον πρέπει να το σκεφτούν όσοι είναι ΠΑΣΟΚοι και Νεοδημοκράτες χωρίς να «τρώνε». Αυτοί είναι τα μεγαλύτερα θύματα.
• Μήπως «γονατίζεις» στις απειλές της ΕΕ ; Δηλαδή τι θα μας κάνουν ; Μας λένε ότι αν δεν εφαρμοστούν όλα αυτά τα μέτρα, δηλαδή αν δε δώσουμε οικειοθελώς ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας, αν δε ζήσουμε με ακόμα λιγότερα λεφτά, αν δε δεχτούμε τα παιδιά μας να μην έχουν σταθερή δουλειά, μόρφωση και ζωή, τότε … Τότε τι ; Τι χειρότερο μπορούν να μας κάνουν δηλαδή απ΄ αυτά που μας ζητάνε να αποδεχτούμε ; Κι όποιος … φοβάται απέναντι σ΄ αυτές τις απειλές, δεν έχει διαφορά απ΄ τις πόρνες που διαλέγουν μόνες τους το νταβατζή τους, επειδή φοβούνται για το τι θα απογίνουν χωρίς νταβατζή.
• Ή μήπως πιστεύεις στο «ευρωπαϊκό μονόδρομο ;» Για δες την Ισλανδία για παράδειγμα ! Όταν την «υποχρέωσαν» οι «Ευρωπαίοι Εταίροι» να πληρώσει μερικά ακόμα δισεκατομμύρια ευρώ, ο κόσμος αντέδρασε κι ανάγκασε τον πρόεδρο της χώρας να απορρίψει αυτή την Ευρωπαϊκή απόφαση. Να που γίνεται κι αλλιώς !!! (Άσχετο : Πολύ θα ήθελα αυτές τις μέρες να συζητήσω μ΄ έναν «αριστερό – Ευρωπαϊστή» - ΣΥΝ και σία, για να ακούσω ένα επιχείρημα υπέρ της ΕΕ από αριστερά χείλη. Αλλά ένα επιχείρημα που να μην είναι υποθετικό. Να μη ξεκινά με «αν». Ένα).
• Μη μου πεις ότι είσαι … ρεαλιστής ! Μάλλον κάποιος σε έπεισε ότι η ζωή σου είναι … δοκιμαστική. Κι ότι σ΄ αυτή τη ζωή εσύ δε μπορείς να κάνεις τίποτα. Κι ότι, οτιδήποτε ονειρεύτηκες θα το κάνεις σε μια επόμενη ζωή. Γιατί σε βλέπω να τη σκορπάς και να την καταστρέφεις καταπίνοντας αμάσητα τα «χαπάκια» που σε ταΐζουν οι επιτήδειοι. Να περιμένεις πότε … ο ήλιος θα βγει απ΄ τη Δύση, για να σου δώσουν κι πλούσιοι … μερδικό. Να περιμένεις πότε τα μωρά θα αρχίσουν να ταΐζονται πριν κλάψουν, μήπως δεις κι εσύ στον ήλιο μοίρα χωρίς να τη διεκδικήσεις.
• Υπάρχουν κάποιοι που σου «προτείνουν» … «διάφορα» … «σοβαρά». Όταν λοιπόν δε θα έχεις φαί στο τραπέζι, φάε δυο τρεις μετανάστες για κυρίως γεύμα (ΛΑΟΣ), με πράσινη σαλάτα «συνεργασίας ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝ – Οικολόγων στις δημοτικές εκλογές». Τρώγεται με πολύ σιρόπι. Για επιδόρπιο φάε μια «Ευρώπη των Εργαζομένων»(ΣΥΝ).
• Υπάρχουν φίλε δυνατότητες. Υπάρχουν εγγυήσεις ότι μπορεί να πάνε τα πράγματα καλύτερα. Το δρόμο τον άνοιξε η μεγάλη απεργία του ΠΑΜΕ στις 17 Δεκέμβρη. Η απεργία που έσπασε τη σιωπή των ΜΜΕ, που άλλαξε το κλίμα της μοιρολατρίας, που έφερε μέσα στα συνδικάτα ( ακόμα και στα πουλημένα ), τη συζήτηση για την όποια αντίσταση. Μια απεργία που έκανε τους εργαζόμενους να θυμηθούν το 2001 και το μέρος εκείνο που έβαλαν το νομοσχέδιό τους τότε ο Γιαννίτσης, ο Σπράος κι ο Σημίτης. Μια απεργία που έκανε να ωριμάσει ακόμα πιο πολύ η άλλη, η διαφορετική γνώμη για τη «γλώσσα», την «ευγένεια» και τη «νομιμότητα». Γιατί αλλοίμονο στους καταπιεσμένους που μιλούν τη γλώσσα των καταπιεστών τους και που θεωρούν «ρεαλιστικό» και «εφικτό» το ίδιο που θεωρούν κι οι καταπιεστές τους. Κι ακόμα πιο αλλοίμονο στους επαναστάτες που «υπακούουν» στη … «νομιμότητα» των καταπιεστών ή έχουν την ίδια άποψη περί «ορίων» και … «ευγένειας» με τους καταπιεστές.
• Υπάρχει πάντα τρόπος. Αυτό που μετρούν όλοι αυτοί που σου πίνουν το μεδούλι, είναι το πολιτικό κόστος. Κάντο. Δημόσια κι επίσημα κι όχι γκρινιάρικα. Μπες στη δράση. Στο σωματείο σου. Ο οργανωμένος αγώνας και το κίνημα, ενάντια στις κυβερνητικές και Ευρωπαϊκές επιλογές , αλλά κι ενάντια στην πουλημένη ΓΣΕΕ και την αποξηραμένη ΑΔΕΔΥ, στην αξιωματική συμπολίτευση τη ΝΔ και τους απολιθωμένους φασίστες του ΛΑΟΣ, είναι υποχρεωτικός. Ο θάνατός τους η ζωή σου. «Θάνατός» τους είναι η υπεράσπιση του εισοδήματός σου, των δικαιωμάτων σου, της ποιότητας ζωής των παιδιών σου. Και μην ακούς που λένε κάποιοι τρίχες για διάφορες «ενότητες» και «ενιαία δράση στα συνδικάτα» και άλλα τέτοια. Κάνε αυτό που σου έμαθε ο παππούς σου και που σου λέει κι λογική σου : τα φίδια να τα πατάς στο κεφάλι μόλις τα βλέπεις.
• Μην απελπίζεσαι. Δες το αλλιώς κι όταν σου κάνει «κλίκ», όταν δεις τη ζωή σου με κριτήριο τα «αυτονόητα» τα δικά σου κι όχι αυτά που μηρυκάζουν τα παπαγαλάκια στα κανάλια, τότε θα δεις έναν άλλο κόσμο. Δικό σου. Ένα κόσμο που είσαι εσύ υπεύθυνος γι αυτόν, όπως και για τη ζωή σου. Μην ακούς αυτούς που σου είπαν ότι δε μπορείς να κάνεις τίποτα. Το λένε αυτοί που έχουν συμφέρον να μην αντιδράς. Το λένε γιατί ξέρουν ότι όταν κάνεις αυτό που μπορείς αυτούς δε θα τους χωρά ο πλανήτης. Αυτός ο πλανήτης που τον δικαιούνται αυτοί που δουλεύουν και παράγουν κι όχι οι κηφήνες καπιταλιστές.
• Κι αν πάλι … αγανακτείς, κάντο καλά : όχι στο καφενείο και στην παρέα. Όχι σαν εκτόνωση. Μετάτρεψε την αγανάκτηση σε συνδικαλιστική και πολιτική δράση. Πρακτικά και δημόσια. Αυτό φοβούνται μη κάνεις. Αυτός είναι ο στόχος τους όταν σε κοιμίζουν με χίλιους τρόπους.
• Κι εμείς σύντροφοι του ΠΑΜΕ … ΠΑΜΕ γερά και δυνατά και τολμηρά. Οι αντίπαλοι δείχνουν με κάθε τρόπο τι τους ενοχλεί. Το γράφουν στα φύλλα τους. Το λένε μέσα στον εκνευρισμό τους. Κι εμείς οτιδήποτε δείχνει η αστική τάξη να φοβάται πρέπει να το κάνουμε ακόμα πιο τολμηρά. Ακόμα πιο δυνατά. Πιο αποφασιστικά. Και κυρίως πιο μαζικά. Κι η ζωή δείχνει ότι όταν το κάνουμε (παράλληλα με τους φόβους της αστικής τάξης και του καθεστώτος της), αναπτύσσεται ραγδαία κι η αυτοπεποίθηση των εργαζόμενων. Και για να μη σας τα λέω εγώ, αφήνω να σας το πει ο Τσε Γκεβάρα :

«Ο δρόμος είναι μακρύς και γεμάτος δυσκολίες. Μερικές φορές, για να ξαναπάρουμε το σωστό δρόμο, πρέπει να κάνουμε μερικά βήματα πίσω. Άλλες φορές, όταν προχωράμε πολύ βιαστικά, απομακρυνόμαστε από τις μάζες. Άλλοτε πάλι, πηγαίνοντας αργά, νοιώθουμε κοντά μας την αναπνοή εκείνων που μας πατάνε τις φτέρνες. Η φιλοδοξία μας ως επαναστάτες μας οδηγεί στο να προσπαθούμε να προχωράμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα ανοίγοντας νέους δρόμους, με την επίγνωση ότι τρεφόμαστε από τη μάζα και ότι αυτή μπορεί να πάει μπροστά γρηγορότερα μόνο αν την τροφοδοτούμε με το παράδειγμά μας».

Όλοι μας έχουμε συμφωνήσει ότι τώρα είναι ο καιρός της αντεπίθεσης. Επομένως τώρα είναι κι ο καιρός «να τροφοδοτήσουμε τη μάζα με το προσωπικό μας παράδειγμα». Για να μπορούμε να λέμε ότι κάτι κάναμε κι εμείς για να είναι το 2010 μια καλή χρονιά. Που σας την εύχομαι ολόψυχα τέτοια που την περιγράφω στο άρθρο αυτό.

Μάνος Δούκας

Αποσπάσματα απ΄ το βιβλίο «ΠΕΝΤΕ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ» ΤΟΥ ΜΠΕΡΤΟΛΝΤ ΜΡΕΧΤ

Κι η τέχνη πρέπει, σ’ αυτούς τους καιρούς των αποφάσεων ν’ αποφασίσει (…) Μπορεί να παραδώσει τον άνθρωπο στις συγχύσεις, τις αυταπάτες και τα θαύματα, και μπορεί να παραδώσει τον κόσμο στον άνθρωπο. Μπορεί να μεγαλώσει την αμάθεια και μπορεί να μεγαλώσει τη γνώση. Μπορεί να κάνει έκκληση στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμη τους καταστρέφοντας, και στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμη τους Βοηθώντας. Όποιος σήμερα θέλει να πολεμήσει την ψευτιά και την αμάθεια και να γράφει την αλήθεια έχει ξεπεράσει το λιγότερο πέντε δυσκολίες.

Α. Το θάρρος να γράψει κανείς την αλήθεια:

Φαίνεται αυτονόητο πως αυτός που γράφει πρέπει να γράφει την αλήθεια, με την έννοια δηλαδή πως δεν πρέπει να την καταπνίγει ή να την αποσιωπά και πως δεν πρέπει να γράφει τίποτα που δεν είναι αληθινό. Δεν πρέπει να σκύβει στους ισχυρούς, δεν πρέπει να εξαπατά τους αδύναμους. Είναι φυσικά πολύ δύσκολο να μη σκύβεις στους ισχυρούς, και είναι πολύ κερδοφόρο να εξαπατάς τους αδύναμους. Το να μην αρέσεις στους πλούσιους σημαίνει να παραιτείσαι απ’ τον πλούτο (…)Οι καιροί της πιο σκληρής καταπίεσης είναι τις πιο πολλές φορές καιροί όπου γίνεται πολύς λόγος για μεγάλα και υψηλά πράγματα. Χρειάζεται θάρρος για να μιλάς σε τέτοιους καιρούς για πράγματα τόσο χαμηλά και τόσο φτηνά, όπως το φαγητό και το σπίτι του εργαζόμενου, μέσα σε μια βοή από ξεφωνητά ότι το βασικό είναι το πνεύμα της θυσίας (…) Το να πεις πως οι καλοί δεν νικήθηκαν γιατί ήταν καλοί παρά γιατί ήταν ανήμποροι, αυτό χρειάζεται θάρρος.

Β. Η εξυπνάδα ν’ αναγνωρίσει κανείς την αλήθεια:

Μια κι είναι δύσκολο να γράψει κανείς την αλήθεια, αφού την καταπνίγουν παντού, στους πιο πολλούς φαίνεται ζήτημα πεποιθήσεων μονάχα το αν θα γραφτεί ή όχι. Ξεχνούν τη δεύτερη δυσκολία το να βρεθεί η αλήθεια. Πρώτα - πρώτα είναι κιόλας δύσκολο να βρει κανείς ποια αλήθεια αξίζει να ειπωθεί. (…) Άλλοι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να βρουν την αλήθεια που αξίζει να γραφτεί. Άλλοι πάλι πραγματικά καταπιάνονται με τα πιο ζωντανά προβλήματα, δεν τρέμουν ούτε τους καταπιεστές ούτε τη φτώχεια και παρόλα αυτά δε μπορούν να δρουν την αλήθεια. Σ’ αυτούς λείπουν οι γνώσεις. Ο κόσμος είναι πολύ περίπλοκος γι’ αυτούς· δεν ξέρουν τα γεγονότα και δε διακρίνουν τους συσχετισμούς. Εκτός απ’ τις πεποιθήσεις χρειάζονται και γνώσεις, που βρίσκονται, και μέθοδες, που μαθαίνονται. Για όλους όσους γράφουν σ’ αυτούς τους καιρούς των περιπλοκών και των μεγάλων αλλαγών χρειάζεται γνώση της διαλεκτικής, της οικονομίας και της ιστορίας (…) Αυτοί που μονάχα καταγράφουν μικρογεγονότα δεν είναι σε θέση να κάνουν τούτο τον κόσμο κατανοητό στους άλλους. Κι’ όμως αυτός, και κανένας άλλος είναι ο σκοπός της αλήθειας.

Γ. Η τέχνη να κάνει κανείς την αλήθεια ευκολομεταχείριστη σαν όπλο:

Η αλήθεια πρέπει να λέγεται για χάρη των πραχτικών της συνεπειών. Σαν παράδειγμα αλήθειας με καμιά, ή με καμία σωστή πραχτική συνέπεια μπορεί να μας χρησιμέψει ή πλατιά διαδεδομένη άποψη πως σε ορισμένες χώρες επικρατούν άσχημες συνθήκες που αίτια τους έχουν τη βαρβαρότητα (…) Οι φωνακλάδικες διαμαρτυρίες κατά των βαρβαρικών μέτρων μπορεί να ‘ναι αποτελεσματικές για λίγο καιρό, όσο δηλαδή οι ακροατές τους πιστεύουν πως στη δικιά τους χώρα δε θα ‘ταν ποτέ δυνατό να παρθούν τέτοια μέτρα. Ορισμένες χώρες είναι σε θέση να κρατήσουν τις σχέσεις ιδιοκτησίας τους με λιγότερο βίαια για την ώρα μέσα απ’ ότι άλλες. Εκεί ή δημοκρατία προσφέρει ακόμα τις υπηρεσίες για τις οποίες άλλες χώρες αναγκάζονται να καταφύγουν στη βία, δηλαδή την εξασφάλιση της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Το μονοπώλιο στα εργοστάσια, στα ορυχεία, στα τσιφλίκια δημιουργεί πάντα βάρβαρες καταστάσεις· σ’ αυτές τις χώρες είναι όμως λιγότερο ορατές. Η βαρβαρότητα γίνεται ορατή απ’ τη στιγμή που το μονοπώλιο δε μπορεί πια να προστατευτεί παρά μονάχα με την ανοιχτή βία (…) Ό επιπόλαιος άνθρωπος που δεν ξέρει την αλήθεια εκφράζεται με γενικότητες, παχιά λόγια κι αοριστίες (…) Κι οι κουβέντες για τη βαρβαρότητα που αιτία έχει τάχα τη βαρβαρότητα, τέτοιας λογής είναι. Λένε πως αιτία της βαρβαρότητας είναι ή βαρβαρότητα, κι η βαρβαρότητα πολεμιέται με την εξημέρωση των ηθών, που τη φέρνει ή μόρφωση. Όλ’ αυτά είναι γενικολογίες πέρα για πέρα, διατυπώσεις καμωμένες όχι για χάρη των πραχτικών συνεπειών, όπως θα ‘πρεπε· κατά βάθος είναι λόγια που δεν απευθύνονται σε κανέναν (…) Αν θέλει κανείς να γράψει μ’ επιτυχία την αλήθεια για τις κακές συνθήκες πρέπει να τη γράψει έτσι που να διακρίνονται οι, όχι αναπόφευκτες, αιτίες τους. Μιας και αν φάνουν τα - όχι αναπόφευκτα - αίτια, μπορούν πια να πολεμηθούν οι κακές συνθήκες.

Δ. Η κρίση να διαλέγει κανείς εκείνους που στα χέρια τους η αλήθεια

Την αλήθεια δε μπορεί κανείς να τη «γράψει» πρέπει να τη γράψει σε κάποιον, που να ‘χει κάτι να την κάνει. Η γνώση της αλήθειας είναι μια διαδικασία κοινή σ’ αυτούς που γράφουν κι αυτούς που διαβάζουν. Η αλήθεια πρέπει να λέγεται με περίσκεψη και ν’ ακούγεται με περίσκεψη (…) Δεν πρέπει να μιλάει κανείς μονάχα σ’ ανθρώπους ορισμένων πεποιθήσεων, παρά σ’ εκείνους που θα τους ταίριαζαν αυτές οι πεποιθήσεις εξαιτίας της κατάστασης τους. Κι οι ακροατές σας αλλάζουν αδιάκοπα! Ακόμα κι οι δήμιοι μπορούν ν’ ακούσουν, όταν κοπούν οι πληρωμές για το κρέμασμα ή όταν ο κίνδυνος μεγαλώσει πολύ(…) Γι’ αυτούς που γράφουν έχει σημασία να πετύχουν το σωστό τόνο της αλήθειας. Τις πιο πολλές φορές ακούει κανείς ένα πολύ μαλακό, πονεμένο τόνο, φωνή ανθρώπων που δε μπορούν να βλάψουν ούτε μύγα. Όποιος ακούει αυτόν τον τόνο και ζει μέσα στην εξαθλίωση βουλιάζει ακόμα βαθύτερα μέσα σ’ αυτήν. Έτσι μιλάνε οι άνθρωποι που δεν είναι ίσως εχθροί, ποτέ όμως και συναγωνιστές. Η αλήθεια είναι κάτι το μαχητικό, πολεμάει όχι απλά και μόνο την ψευτιά, άλλα και ορισμένους ανθρώπους, που τη διαδίνουν.

Ε. Η πονηριά να διαδίδει κανείς σε πολλούς την αλήθεια:

Όποιος στις μέρες μας λέει « πληθυσμός» αντί για «λαός» και «γαιοϊδιοχτησία» αντί για «γή» , σταμάτησε κιόλας να υποστηρίζει πολλά απ' τα ψέματα. Βγάζει απ’ τις λέξεις το σάπιο τους μυστικισμό. Η λέξη «λαός» υπονοεί μια κάποια ενότητα και κοινά συμφέροντα. Ο πληθυσμός μιας χώρας έχει ποικίλα και μάλιστα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, κι αυτό είναι μια αλήθεια που την καταπνίγουν. Όμοια, όποιος λέει «γη», και δίνει χαρά στην όσφρηση και στα μάτια μιλώντας για τη μυρωδιά της και για το χρώμα, αυτός υποστηρίζει τα ψέματα των εξουσιαστών· γιατί το πρόβλημα δεν είναι η καρπεράδα της γης, ούτε ή αγάπη του ανθρώπου για τη γη, ούτε ή εργατικότητα του, παρά βασικά η τιμή του σταριού κι η αξία της δουλείας. Εκείνοι που βγάζουν τα κέρδη από τη γη δεν είναι αυτοί που βγάζουν το στάρι, κι η μυρωδιά που ‘χει το χώμα είναι άγνωστη στα χρηματιστήρια. Αυτά έχουν άλλες μυρωδιές. Αντίθετα, η λέξη γαιοϊδιοχτησία είναι ή σωστή· μ’ αυτή δε μπορεί κανείς να κοροϊδέψει τους άλλους τόσο εύκολα. Για τη λέξη «πειθαρχία» θα ‘πρεπε κανείς, όπου κυριαρχεί ή καταπίεση, να διαλέξει τη λέξη «υπακοή», γιατί ή πειθαρχία μπορεί να υπάρχει και χωρίς τύραννο, κι έτσι έχει πάνω της κάτι το πιο ευγενικό απ’ ό,τι η υπακοή (…) Η προπαγάνδα για τη σκέψη, σ’ όποιον τομέα και να γίνεται, είναι χρήσιμη για την υπόθεση των καταπιεσμένων. Κάτω από κυβερνήσεις που υπηρετούν την εκμετάλλευση, η σκέψη περνάει για ταπεινή ασχολία. Ταπεινή ασχολία περνιέται αυτή που είναι χρήσιμη σ’ αυτούς που τους κρατάνε ταπεινούς. Ταπεινή λογίζεται η αδιάκοπη έγνοια για το φαγητό· η περιφρόνηση των διακρίσεων που κρεμάνε στους υπερασπιστές μιας χώρας όπου οι ίδιοι πεινούν· η αμφιβολία για τους ηγέτες που οδηγούν στην καταστροφή· η απέχθεια στη δουλειά που δε δίνει ψωμί· η εναντίωση στον εξαναγκασμό σε παράλογες πράξεις· η αδιαφορία απέναντι στην οικογένεια που το ενδιαφέρον δεν της έκανε τίποτα πια. Τους πεινασμένους τους βρίζουν έκλυτους που δεν έχουν τίποτα να υπερασπίσουν, δειλούς που αμφιβάλλουν για τους καταπιεστές τους, τους βρίζουν πως δεν έχουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, πως θέλουν πληρωμή για τη δουλειά τους, τους λένε αρχιτεμπέληδες και τα παρόμοια. Κάτω από τέτοιας κυβερνήσεις η σκέψη γενικά λογίζεται ταπεινό πράγμα και πέφτει σε κατατρεγμό. Πουθενά πια δε διδάσκουν, κι όπου βλέπουν κάτι τέτοιο το καταδιώκουν. Παρόλα αυτά πάντα υπάρχουν πεδία όπου μπορεί κανείς να μιλήσει ατιμώρητα για τα επιτεύγματα της σκέψης· είναι τα πεδία όπου οι δικτατορίες χρειάζονται τη σκέψη. Έτσι, μπορεί κανείς για παράδειγμα ν’ αποδείξει τα επιτεύγματα της σκέψης στον τομέα της πολεμικές επιστήμης και της τεχνικής.

ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ

Η μεγάλη αλήθεια της εποχής μας (που δεν υπηρετεί κανείς με το να τη βρει μονάχα, που όμως χωρίς αυτή καμιά άλλη σημαντική αλήθεια δε μπορεί να βρεθεί) είναι ότι η ήπειρος μας βουλιάζει στη βαρβαρότητα επειδή προσπαθούν να διατηρήσουν με τη βία τις σχέσεις ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Τι ωφελεί να γράψει κανείς κάτι θαρραλέο απ’ όπου να βγαίνει πως ή κατάσταση που βρισκόμαστε είναι βάρβαρη (που είναι αλήθεια) αν δε φαίνεται ξεκάθαρα για ποιο λόγο φτάσαμε σ’ αυτή την κατάσταση; Πρέπει να πούμε ότι τα βασανιστήρια γίνονται γιατί πρέπει να διατηρηθούν οι σχέσεις ιδιοκτησίας. Φυσικά, λέγοντας το αυτό χάνουμε πολλούς φίλους που είναι αντίθετοι στα βασανιστήρια γιατί πιστεύουν πως οι σχέσεις ιδιοκτησίας θα μπορούσαν να διατηρηθούν και χωρίς αυτά. Πρέπει να πούμε την αλήθεια για τις βάρβαρες συνθήκες στη χώρα μας για να μπορέσει να γίνει αυτό που θα τις εξαφανίσει, δηλαδή αυτό που θ' αλλάξει τις σχέσεις ιδιοκτησίας. Πρέπει ακόμα να το πούμε σ’ εκείνους που υποφέρουν πιο πολύ απ’ όλους κάτω απ’ τις σημερινές σχέσεις ιδιοκτησίας, που έχουν το πιο δυνατό συμφέρον για την αλλαγή τους, στους εργάτες, και σ’ εκείνους που μπορούμε να οδηγήσουμε στους εργάτες σαν σύμμαχους, γιατί στην πραγματικότητα δεν έχουν ούτε κι εκείνοι ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, όσο κι αν παίρνουν μερίδιο απ’ τα κέρδη. Και πρέπει, πέμπτο, να βαδίσουμε με πονηριά. Κι όλες αυτές τις πέντε δυσκολίες πρέπει να τις ξεπερνάμε ταυτόχρονα, γιατί δεν μπορούμε να ερευνάμε την αλήθεια για τις βάρβαρες συνθήκες χωρίς να σκεφτόμαστε εκείνους που υποφέρουν κάτω απ' αυτές, και καθώς, διώχνοντας κάβε πειρασμό δειλίας, γυρεύουμε τις αληθινές αιτίες με τη σκέψη μας στραμμένη σ’ εκείνους που είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν τις γνώσεις τους, πρέπει ταυτό- χρονα να σκεφτόμαστε και το πως θα τους δώσουμε την αλήθεια με τρόπο που να ‘ναι στα χέρια τους όπλο, και με τόση πονηριά που η μετάδοση αυτή να μη μπορεί ν’ ανακαλυφτεί και να εμποδιστεί από τον εχθρό. Τέτοιες είναι λοιπόν οι απαίτησες μας, όταν ζητάμε από τους συγγραφείς να γράφουν την αλήθεια.

Για την επιλογή των αποσπασμάτων ( προτείνω να το βρείτε και να το διαβάσετε ολόκληρο)

Μάνος Δούκας

manosdoukas@hotmail.com

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ