Εδιμβούργο: ...γυρεύοντας τον Φύλαρχο

...στην καρδιά της Σκωτίας, στο Εδιμβούργο,το Σάββατο 14 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκε αντιπολεμική διαδήλωση με αφορμή την συνεδρίαση,την ίδια ημέρα, των υπουργών του ΝΑΤΟ,ζητώντας την αποχώρηση των στρατευμάτων απο το Αφγανιστάν και την διάλυση της Trident που αποτελεί μέρος του πυρηνικού οπλοστασίου του ΝΑΤΟ.
...προσπαθούσα να εντοπίσω,μεσα απο τις φωτογραφίες και τα βίντεο, την "δική" μας συμμετοχή στο συλλαλητήριο(σσ.τον Φύλαρχο,που ώς γνωστό μετακόμισε στην πρωτεύουσα της Σκωτίας,ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω του),αλλα μάταια.
Φαίνεται οτι προβάρει ακόμη την ...κίλτ

σχετικό άρθρο απο την HeraldScotland

Έτσι, σαν παράπονο αλλά και προσδοκία....

Μήπως μέσα από τον τάφο τους μας γνέφουν πως είναι επιτέλους καιρός και για τη δική μας εξέγερση;

aπο τον SKY στο JUNGLE REPORT η συνέχεια(μέρες Νοέμβρη)

«ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ» ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ …. ΠΑΡΘΗΚΑΝ

Σας «καρφώνω» το τέλος τώρα, σε όσους δηλαδή δεν έχετε δει ακόμα την … υπερπαραγωγή, αλλά νομίζω ότι «όλη» η «κριτική» που μπορεί να κάνει κανείς στο έργο είναι αυτή : Στο τέλος παρθήκαν.

Ένα έργο που αναφέρετε στον εμφύλιο πόλεμο και στον ηρωικό αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού. Ένα έργο που όταν το παρουσίαζαν στις διάφορες συνεντεύξεις τύπου, ανέφεραν και … βιβλιογραφία για να του δώσουν επίφαση εγκυρότητας. Ένα έργο που επιχειρεί να είναι ρεαλιστικό όσο αφορά την απόδοση της εποχής και των γεγονότων. Ένα έργο που έχει σκηνές σκληρές, μάλλον περισσότερο σκληρές απ΄ όσο χρειάζεται η τέχνη για να αποδώσει τον πόνο, τον πόλεμο, τον θάνατο. Ένα έργο που ακροβατεί ανάμεσα στην ιστορία και στο συναίσθημα. Ένα έργο που «πιάνει στο στόμα του» την οικογενειακή μας ιστορία. Που μιλά για τον άνθρωπο που έχουμε ακόμα στην κορνίζα στο σαλόνι μας. Ένα έργο που θα έπρεπε να μιλά για ηρωισμό, για πάθος, για αφοσίωση, για ιδανικά, για αγώνα, για πίστη.

• Σ΄ αυτό το «σοβαρό έργο» λοιπόν, η τελευταία σκηνή είναι ένας φαντάρος του εθνικού στρατού που κυκλοφορά στον κατακαμένο απ΄ τις ναπάλμ Γράμμο σαν χαμένος και ξαφνικά μέσα απ΄ ολόκληρη την οροσειρά προβάλει μπροστά του καψαλισμένη η αντάρτισσα που αγαπά. Την παίρνει τότε στην αγκαλιά του και στο βάθος πέφτουν πυροτεχνήματα. The end. The happy end. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Μυθοπλασία και μελόδραμα. Ρομάντζο και προσβολή στη μνήμη μας.
• Παραμυθάκι βέβαια. Αλλά η γνώμη γνώμη, για το τι έγινε τότε. Μέσα απ΄ την έντονη καλλιέργεια του συναισθηματισμού, το έργο προβάλλει θέσεις και απόψεις για την ιστορία, που μόνο σύμφωνες με την «μοντέρνα» απόπειρα να ξαναγραφτεί η ιστορία με όρους που συμφέρουν το σύστημα μπορούν να χαρακτηριστούν.
• Ερωτήματα όπως Ποιος είχε δίκιο; Πως ξεκίνησε ο εμφύλιος; Γιατί ξεκίνησε; Ποιος τον άρχισε; Γιατί αγωνίζονταν η κάθε πλευρά; Δε χωράνε στην ταινία. Αντίθετα γίνεται μια ισοπεδωτική προσπάθεια να μπουν στην ίδια μοίρα όλοι οι πρωταγωνιστές της εποχής σαν «Έλληνες». «Έλληνες» που κατά βάθος δεν ήθελαν το ματοκύλισμα, αλλά τους πίεζαν οι Αμερικάνοι. «Έλληνες» που δεν ήθελαν να πολεμούν μεταξύ τους αλλά … .έτυχε. «Ελληνική» πολιτική ηγεσία που δεν ήθελε τον εμφύλιο. «Έλληνες» που κανένας τους δεν ήξερε που πάει και γιατί. Που τυχαία ο ένας βρέθηκε στη μια πλευρά κι ο άλλος στην άλλη. Λέει ο ίδιος ο Π. Βούλγαρης σε συνέντευξη του : «Την εποχή εκείνη ήταν θέμα τύχης το πού θα βρεθείς. Έβλεπαν τα τσοπανόπουλα και τα παίρνανε και ο εθνικός και ο Δημοκρατικός Στρατός».
• Κι όλα αυτά, όποιον γνωρίζει λιγάκι την ιστορία του ΔΣΕ, όποιον έχει ακόμα α τη φωτογραφία του θείου, του παππού, του πατέρα στο σαλόνι, τον προσβάλουν. Ο πεθερός μου κι ο αδερφός του ο Νίκος, που τότε ήταν 17 και 18 χρόνων, ήξεραν πολύ καλά γιατί πήγαν, που πήγαν, ποιόν πολεμούσαν. Κι ο πατέρας τους το ίδιο. Οι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού Λέσβου, που έκαναν συνέλευση μετά την πτώση του Γράμμου και την υποχώρηση του ΔΣΕ στη στεριανή Ελλάδα κι αποφάσισαν να συνεχίσουν, ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Και το έκαναν δίνοντας τη ζωή τους. Αυτοί που στάθηκαν μπροστά στο απόσπασμα ψύχραιμοι και ιστορικά αισιόδοξοι, ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Ο Νίκος, που απ΄ το όνομά του πήρε το όνομά της η γυναίκα μου, δε σκοτώθηκε από έναν άλλο «Έλληνα». Τον παππού μου τον Νίκο δεν τον έστειλε εξορία ένας «Έλληνας της άλλης πλευράς». Τον πεθερό μου δεν τον τραυμάτισε και τον έστειλε τραυματία στη φυλακή «ένα παλληκάρι της άλλης παράταξης». Τα βασανιστήρια στον παππού της γυναίκας μου στη Μακρόνησο δεν τα έκαναν κάποιοι «άλλοι Έλληνες».
• Όλα αυτά τα έκαναν κάποιοι που αποφάσισαν σ΄ εκείνο τον ταξικό πόλεμο να παν με τη μεριά του ισχυρού, του άδικου, του ξένου, του κατακτητή, του εκμεταλλευτή. Κάποιοι που στον ταξικό πόλεμο πήγαν με τη μεριά του άδικου. Κι αυτός ο ταξικός πόλεμος γεννά ταξικό μίσος που δεν οφείλετε «στην εποχή» ή «στα γεγονότα» ή «στους ξένους». Οι εποχές, τα γεγονότα, τα πρόσωπα ποικίλουν. Το μίσος όμως είναι ίδιος. Κι οφείλετε στην εκμετάλλευση που αντιλαμβανόμαστε και θέλουμε να τη σταματήσουμε. Να την ανατρέψουμε. Να την καταστρέψουμε. Αυτό το μίσος είναι κινητήρια δύναμη της ιστορίας. Είναι πηγή αισιοδοξίας ότι αυτός ο κόσμος δε μπορεί να είναι πάντα έτσι. Κι αυτό το μίσος «δε θα μας περάσει» όσες γλυκανάλατες ταινίες κι αν προβάλουν. Γιατί μπορεί κάποτε το μίσος αυτό να καταλαγιάζει. Ή κάποιοι να νομίζουν ότι «οι καιροί άλλαξαν και δεν είναι πια τόσο σκληροί». Όμως έρχεται πάλι η ιστορία να δείξει ότι όσο υπάρχει αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα του καπιταλισμού, τόσο θα υποφέρει και θα κινδυνεύει ακόμα η ανθρωπότητα. Οπότε το μίσος μας ξαναγεννιέται. Το όνειρο για μια άλλη καλύτερη, ανθρώπινη κοινωνία δε μπορεί να ευοδωθεί χωρίς μίσος γι αυτήν την άδικη που ζούμε.
• Γίνεται μια προσπάθεια μέσα απ΄ την ταινία κι απ΄ τον τρόπο που την προβάλουν τα ΜΜΕ να τονιστεί αυτό που λέει ο σκηνοθέτης σε μια συνέντευξή του : «Καμία πλευρά δεν μπορεί να είναι υπερήφανη, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι όλα ήταν καλά καμωμένα» ή αλλού ότι «Είναι χαρακτηριστικό ότι καμία από τις δύο παρατάξεις δε ζήτησε ποτέ συγνώμη». Άκουσε κυρ Παντελή : όταν βάζεις να ζητήσει συγνώμη κι ο Θύτης και το θύμα, τότε παίρνεις το μέρος του δυνατού, του θύτη. Κι όποιος το ισχυρίζεται, είναι με το μέρος του φονιά. Όποιος «μοίραζε την απόσταση και την ευθύνη» ανάμεσα στις δύο πλευρές, ποτέ δεν έτυχε να είναι … «αριστερός» ή «δημοκράτης» ή έστω «δίκαιος». Αυτό είναι η μόδα της εποχής της σούπας, που επιχειρεί να τα κάνει όλα ίσιωμα. Κι ήρθε αυτή η ταινία την κατάλληλη για το σύστημα στιγμή : τη στιγμή που είναι 60 χρόνια απ΄ την ίδρυση του ΔΣΕ και το ΚΚΕ εδώ και μερικά χρόνια οργανώνει τιμητικές εκδηλώσεις προς τιμή των μαχητών του ΔΣΕ.
• Εμείς κυρ Παντελή είμαστε περήφανοι για την εποποιία του ΔΣΕ και καμαρώνουμε. Τιμούμε τον αγώνα και τη θυσία τους και προσπαθούμε να τους μοιάσουμε. Να αφοσιωνόμαστε στα ίδια ιδανικά. Θυμόμαστε και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να ξεχάσει. Αν τώρα «η άλλη πλευρά ντρέπεται» που είναι «άλλη πλευρά», ας το κρύβει. Αν εκείνοι που οι πρόγονοί τους (φυσικοί και πολιτικοί ) γονάτισαν απέναντι στον Τσώρτσιλ και το Βαν Φλύτ «κι έδωσαν γη και ύδωρ» σήμερα επιδιώκουν τη λήθη, εμείς ούτε φταίμε, ούτε μπορούμε να το επιτρέψουμε. Αν εκείνοι ντρέπονται και για τον πρόστυχος ρόλος των πολιτικών του «κέντρου» και σ΄ αυτή την περίοδο, όπως του Κανελόπουλου ( «Στρατηγέ μου ιδού ο Στρατός σας» προς τον Βαν Φλύτ ) και του Γεωργίου Παπανδρέου, του Πρωθυπουργού του εμφυλίου, δε μπορούμε να τους βοηθήσουμε. Μόνο μπορούμε να χαμογελάμε με νόημα όταν μια τέτοια ταινία αποφεύγει να αναφερθεί και σ΄ αυτούς, αφήνοντάς τους στο απυρόβλητο και στο «εθνικό κεφάλαιο».
• Αν οι γλυκανάλατοι όλων των ειδών επιδιώκουν απ΄ τη μια να παρουσιάσουν το θέμα σαν … «εθνική τραγωδία» που επουλώνεται με … «εθνική ομοψυχία», θα μας επιτρέψουν να γελάμε μαζί τους. Γιατί απ΄ τη μια λένε αυτό, αλλά απ΄ την άλλη προσπαθούν με κάθε τρόπο να πάρουν «μερδικό» απ΄ τη δόξα του ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ. Μερδικό απ΄ τον ηρωισμό, την αφοσίωση και την θυσία. Αναγνωρίζοντας εμμέσως πλην σαφέστατα ότι ό,τι έντιμο και μεγάλο έχει συμβεί στην πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας, έχει τη σφραγίδα του ΚΚΕ. Έχω ακούσει εκατοντάδες ανθρώπους κατά καιρούς να ισχυρίζονται ότι «ήμουν κι εγώ στο ΚΚΕ», «Ήμουν κι εγώ στην αντίσταση», «ο παππούς μου ήταν στη Μακρόνησο». Δεν έχει σημασία αν λένε αλήθεια ή ψέματα. Το πιθανότερο είναι να λένε αλήθεια. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι χρησιμοποιούν την όποια σχέση τους με το ΚΚΕ και το κίνημα σαν απόδειξη εντιμότητας, αφοσίωσης και ανιδιοτέλειας, που πιθανά εκείνη τη στιγμή που την επικαλούνται να τα έχουν πια χάσει και να έχουν γίνει γιάπηδες.
• Θα γελάμε και με την προσπάθεια να αποδώσουν τιμές ( κατά τα πρότυπα της «τιμής στον Τσε» που τον έκαναν φανελάκια και αναπτήρες ) και να εκμεταλλευτούν το Μπελογιάννη, τον Πλουμπίδη. Να τους αποιδεολογικοποιήσουν και να τους δώσουν προς … «δημόσια χρήση». Να τιμούν το Ρίτσο σαν … «εθνικό ποιητή». Ότι και να κάνουν, εμείς θα είμαστε πάντα εκεί να ξαναβάφουμε την ιστορία με το φυσικό της χρώμα : το κόκκινο. Το ίδιο χρώμα που είναι βαμμένος κι ο Μπελογιάννης, κι ο Ρίτσος, κι ο ΔΣΕ και το ΕΑΜ κλπ. Το ίδιο χρώμα που είναι βαμμένος κι ο ουρανός την ώρα που ανατέλλει ένας άλλος καινούριος ήλιος.
• Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα πολλά. Μόνο ένα μόνο θέλω να γράψω : Εκτός όλων των άλλων, ο ΔΣΕ υπήρξε κανονικός στρατός με επιτελείο, με σχέδια μάχης, με ότι χρειάζεται ένας στρατός. Και μάλιστα στρατός που η τακτική του ακόμα διδάσκεται η ευφυής και αποτελεσματική τακτική του στις σχολές αξιωματικών και της Ελλάδας και άλλων χωρών. Επομένως ο ΔΣΕ δεν ήταν στρατός κατσαπλιάδων όπως εμφανίζεται περίπου στο έργο. Ακόμα κι ο τελευταίος ελιγμός που έγινε στο Γράμμο και βρέθηκε ο ΔΣΕ στο Βίτσι αφήνοντας σύξυλους και το Βαν Φλύτ και τους Έλληνες επιτελάρχες, είναι παράδειγμα τακτικής στη διεθνή πολεμική βιβλιογραφία. Και τέλος να πω ότι ο ΔΣΕ ποτέ δεν ηττήθηκε. Ποτέ δεν παραδόθηκε. Να το θυμάστε αυτό. Υποχώρησε γιατί ήταν η μάχη άνιση. Γιατί εκείνος επέλεξε να ελιχθεί και να υποχωρήσει στην Αλβανία.
• Πάντως απ΄ όλη την κουβέντα που γεννιέται, ένα είναι το θετικό : Ο ΔΣΕ δε ξεχάστηκε κι ούτε θα ξεχαστεί. Ο αγώνας τους δεν δικαιώθηκε από την άποψη της υλοποίησης των οραμάτων τους, αλλά δικαιώνεται από την άποψη της μνήμης της θυσίας, του ηρωισμού, της αυταπάρνησης, της αφοσίωσης, όλων αυτών των συντρόφων. Ο λαός ξέρει να αναγνωρίζει το δίκιο, που δεν ταυτίζεται πάντα με το νικητή, απ΄ το άδικο που δεν είναι συνήθως με το νικημένο. Όπως στο βάθος της ιστορίας νικητής είναι ο Σπάρτακος κι όχι ο Κράσσος που επικράτησε στρατιωτικά, έτσι και στη δική μας περίπτωση. Ο ΔΣΕ ζει μέσα στον αγώνα των σημερινών κομμουνιστών για τη ζωή, τα δικαιώματα, την ελευθερία του ανθρώπου απ΄ τα δεσμά που του υφαίνουν κάποιοι νέοι δουλοκτήτες. Ο ΔΣΕ μας εμπνέει. Η μάχες που άρχισε δεν έχουν τελειώσει ακόμα.
• Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να συμφωνώ απολύτως με το Δανίκα, που γράφει στα ΝΕΑ για «Ιστορική άγνοια βαθιά» αναφερόμενος στην ταινία. Και να πω ότι αν θέλει κάποιος να μάθει για την ιστορία του ΔΣΕ πρέπει να διαβάσει μόνος του. Δε μπορεί να εμπιστεύεται έργα που έχουν χρηματοδότηση απ΄ όλους όσους έχουν όφελος να αμαυρωθεί η ιστορία του ΔΣΕ και να χτυπηθεί σήμερα το ΚΚΕ, η υπόληψή του κι η δράση του.

Μάνος Δούκας

www.manosdoukas@hotmail.com

σχετικά:

Π.Βούλγαρης:...ψαρεύει το μυαλό στη "βαθιά ψυχή"

....ΟΤΑΝ Η ΑΥΡΑ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΜΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΓΚΛΟΜΠ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ

...Ήδη νοιώθω τόν αέρα τής αλλαγής....
στά σηκωμένα μανίκια τού ΓΑΠ, στά αποφασισμένα πρόσωπα τών αντιεξουσιαστών υπουργών, στήν δραστίκή μείωση τού στόλου τών αυτοκινήτων τού κράτους, στήν ανελέητη περικοπή τών κρατικών δαπανών....
Θά μπορούσα νά λέω, γιά ώρες, τί έμπνευση καί τί όραμα, σέ τιμή ευκαιρίας, πουλάει αυτό τό μαγαζί....Θά μπορούσα καί εγώ νά βολευτώ, έστω καί μέ λιγότερο ουρανό, Μάνο.....
Αλλά, βλέπεις, τό γκλόμπ στά μούτρα πονάει, πονάει πολύ, ειδικά όταν ό πολιτικός προϊστάμενος τών, ενστόλων, ανθροποειδών μέ περίσιο στόμφο έχει, μόλις πρίν τρείς μέρες, πεί πώς όποιος αγγίξει πολίτη θά φύγει από εμένα!! Είναι, δυστυχώς, προφανές ότι εννούσε τόν, όποιο, αποχαυνωμένο, από τήν πάνια καί τόν πρετεντέρη, ψηφοφόρο του.....
Αλλά, βλέπεις, όταν έχεις θάψει εκατοντάδες συντρόφους πού έμειναν ανώνυμοι, σάν τιμωρία ένα πράμα, από τήν πλήρη ασυδοσία τών αφεντικών, όταν γυρνάς στό σπίτι σου μέ κατεβασμένο κεφάλι γιατί πάλι δέν έφερες γάλα στά παιδιά σου, από τήν πλήρη ασυδοσία τών αφεντικών, όταν ξυπνάς καί τό μόνο πού σκέφτεσαι είναι ότι τό αύριο, πού σού ετοιμάζουν, θά είναι χειρότερο από τό, άθλιο, σήμερα πού βιώνεις....
Ίσως όλα αυτά νά σέ ωθούν σέ κινήσεις βιαστικές, ακραίες, αλλά, βλέπεις, δέν έχεις τό περιθώριο νά αφήνεις κανέναν ένστολο αυστραλοπίθηκο, πού παίρνει εντολές από πιό προηγμένα θηλαστικά, νά σέ σκουπίζει σάν απομεινάρι από τήν γιορτή, πού τά έφερε στόν σβέρκο σου, νά σού κλείνει τόν δρόμο, νά σέ χτυπάει, σάν σκυλί καί νά σέ ψεκάζει σάν μύγα μέ χημικά σκατά, όταν ψάχνεις τήν χαμένη σου αξιοπρέπεια.....
Ίσως τελικά τό νά είσαι λοβοτομημένος, ίσως τό νά παίρνεις τό χρώμα τού περιβάλλοντος όπως ό ''ΧΑΜΑΙ"λέοντας, σού δίνει αναισθησία στόν πόνο....
Αυτό όμως πού, σίγουρα, δέν πονάει, όσο καί νά σέ χτυπάνε, είναι ό αγώνας γιά τήν αξιοπρέπεια σου....

ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΟΛΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ...

...ΛΙΓΟΤΕΡΟ ( Ή ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ) ΟΥΡΑΝΟ ; Όταν γινόταν εκλογές τη δεκαετία του 1960, ( εγώ ήμουν 6 - 10 χρονών ) στο σπίτι μας στο Μόλυβο μαζευόταν οι κομμουνιστές κι οι ΕΔΑίτες του χωριού για να ακούσουν στο ράδιο τα αποτελέσματα. Η γιαγιά μου η Τριανταφυλλιώ, που ήταν αριστερή αποκλειστικά συναισθηματικά, τους έφτιαχνε χαλβά σιμιγδαλένιο. Και μου έλεγε μέσα στην κουζίνα : «Μουρέλι μ΄, τσ΄ κάνου χαλβά, να γλυκαθούν, γιατί απ΄ τα αποτελέσματα πάλι θα στιναχωριθούν». Η γιαγιά μου δε καταλάβαινε από «διαλεκτικές αναλύσεις» και «ερμηνείες της πραγματικότητας». Σκέτο συναίσθημα. «Ανεβήκαμε ή πέσαμε». Οι άλλοι όμως που ήταν «στο ράδιο», τα έπιναν, τις πιο πολλές φορές το διασκέδαζαν ή και γελούσαν. Ήταν απλά ήρεμοι (Ο χαλβάς βέβαια δεν τους κακόπεφτε). Δεν έδειχναν καθόλου «πεσμένοι». Μάλλον γιατί είχαν μια ωριμότητα, μια στωικότητα που πήγαζε απ΄ την ανάλυση της πραγματικότητας κι απ΄ την συνείδηση ότι διάλεξαν το «δύσκολο δρόμο» κι ήταν γι αυτό ήσυχοι με τη συνείδησή τους. Κι η μόνη πίκρα που κουβαλούσαν ήταν ότι ο κόσμος δε διάλεγε το δρόμο που του πρότειναν : το δύσκολο. Δεν τα έβαζαν όμως ποτέ με τον κόσμο.

Έτσι και σήμερα. Η πίκρα που μπορεί να προκαλεί το αποτέλεσμα, είναι αποτέλεσμα ενός συναισθήματος που δυσανασχετεί :

«Πως μπορούν ( οι ψηφοφόροι) να βολεύονται με λιγότερο ουρανό» ;

Mια συναισθηματική λογική που ξεχνά πολλά και σημαντικά.

• Ξεχνά ότι προεκλογικά τους λέγαμε ότι «εμείς δεν είμαστε σωτήρες». Κι «ό,τι κάνουμε, ότι νίκες και κατακτήσεις έχουμε, μπορούμε να το κάνουμε μόνο με το κίνημα και μόνο μαζί τους». Με τη δική τους αγωνιστική συμμετοχή.
• Ξεχνά ότι το να λες την αλήθεια, να μιλάς σκέτα πολιτικά και να μη χρησιμοποιείς προσχήματα και υπεκφυγές, ποτέ στην ιστορία δεν ήταν … μόδα. Πάντα είχαν την δυνατότητα να κυβερνούν αυτοί που κορόιδευαν τον κόσμο κι αυτοί που είχαν την εξουσία να διαμορφώνουν την «κοινή γνώμη». Απλά δε μπόρεσε ποτέ και κανένας τους να τους κοροϊδεύουν όλους για πάντα. Πάντα υπήρχαν κάποιοι που δε μασούσαν. Και γι αυτό δεν ήταν … «μόδα».
• Ξεχνά ότι η όποια αλλαγή της άποψης του ανθρώπου ( κατά τη γνώμη μας ) δε γίνεται από μια καλή ομιλία ή από ένα χαρτί. Γίνεται απ΄ τη συμμετοχή του στο κίνημα, τη διαρκή επαφή και συζήτηση μαζί του, την αγωνιστική του εμπειρία. Κι όλο αυτό θέλει διαρκή, σταθερή, επίμονη δουλειά και κυρίως χρόνο.
• Ξεχνά ότι εκτός από μας στο παιχνίδι παίζουν κι άλλοι, που πουλάνε φούμαρα για ελπίδες ( «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» έλεγε το ΠΑΣΟΚ ), που πουλάνε εκβιασμούς σαν πολιτική ( «Ακυβερνησία ή αυτοδυναμία» έλεγαν οι τηλεοράσεις ), που πουλάνε κλάμα σαν επιχείρημα ( «3% και τη δική σου ψήφο» έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ ).
• Ξεχνούν ότι ο κόσμος δυσκολεύεται να εντάξει τον εαυτό του στον ιστορικό χρόνο και να δει την ιστορία σαν μια διαρκή ( συχνά αργή ) κίνηση μαζών. Αυτός θέλει ελπίδα και τη θέλει τώρα. Στη διάρκεια της ζωής του. Πολλοί οπορτουνιστές και σοσιαλδημοκράτες πάτησαν σ΄ αυτή την ανάγκη και καλλιέργησαν αυτή τη λογική. Κι ο κόσμος δεν την βλέπει πουθενά αυτή την ελπίδα, οπότε είναι επιρρεπής στον κάθε επιτήδειο. Όπως καλή ώρα στα συγκροτήματα του τύπου των εργολάβων που πλάσαραν απλόχερα … Γιωργάκη.

Αυτή την πικρία που δημιουργεί η … «μοναξιά του Γαλιλαίου» ( αν δε γράψω για το Γαλιλαίο θα σκάσω ), εκμεταλλεύονται διάφοροι για να καλλιεργήσουν ένα κλίμα ότι … «αν θέλαμε μπορούσαμε να κάνουμε το δρόμο μας πιο εύκολο και πιο … αποτελεσματικό». «Αν αλλάξουμε αρχηγό, γλώσσα, πολιτική, αν βγάλουμε το σφυροδρέπανο, αν βγούμε πιο συχνά στην τηλεόραση κλπ». Δυο καθαρές κουβέντες :

• Αυτοί ( Μ.Μ.Ε. κλπ ) που κάνουν πάντα ότι περνά απ΄ το χέρι τους για να μην πάμε εμείς καλά, δεν μπορούν να μας κάνουν υποδείξεις για το πώς θα είμαστε ή πως πρέπει να γίνουμε. Αυτοί έχουν πάρει τη θέση τους στο απέναντι στρατόπεδο.
• Δε μας έχει υποχρεώσει κανείς να είμαστε όπως είμαστε. Είναι η γνώμη μας κι η κοινή μας απόφαση. Όπως κι εμείς δεν υποχρεώνουμε κανέναν να γίνει σαν εμάς ή να συμφωνεί με το ζόρι. Σ΄ όποιον «αρέσουμε». «Αρέσουμε» σε πολύ κόσμο όπως είμαστε. Και στην πορεία θα «αρέσουμε» και σε περισσότερους. Δε γίνεται όμως να «αρέσουμε» σ΄ όλους.
• Αυτό το «κλίμα» της «αλλαγής που πρέπει να κάνει το ΚΚΕ», βγαίνει απ΄ τους αντιπάλους μας και κυρίως απ΄ το οικονομικό κατεστημένο και τα τηλεοπτικά του τσιράκια ( Διαβάστε π.χ. τα «συγκροτήματα» της περασμένης Κυριακής ). Κι εμείς αυτό το έχουμε σαν ένα κριτήριο : Ότι «δεν αρέσει» σ΄ αυτούς, εμείς πρέπει να το κάνουμε. Πώς να το πω : Σ΄ αυτούς δεν θέλουμε «να αρέσουμε».
• Αν «αλλάξουμε» δε θα είμαστε πια «εμείς». Κι εμάς μας αρέσει πολύ που είμαστε σαν εμάς. Μας αρέσουν τα δύσκολα. Κι ακόμα περισσότερο μας αρέσει που δεν είμαστε σαν κάποιους άλλους, που τα κομμουνιστικά τους κόμματα τα έκαναν χειρότερα κι απ΄ τα δεξιά κόμματα ή γκρουπούσκουλα ( μαζί πάνε αυτά ).
• Η ύπαρξη ενός τέτοιου κόμματος, σαν το δικό μας, στη χώρα μας και σε κάθε χώρα, είναι ιστορική ανάγκη. Κι αν δεν είχαμε, θα έπρεπε να το δημιουργήσουμε τώρα. Εμείς οι Έλληνες ευτυχώς έχουμε. Κι είναι και δυνατό.

Όλα αυτά που γράφω δεν είναι ένας τρόπος για να αποφύγω την όποια κριτική ή αυτοκριτική. Αλλά ας δούμε λίγο τα στοιχεία.

Πρώτο : Όταν αξιολογούμε αποτελέσματα, και ιδιαίτερα για το ΚΚΕ, είτε είναι αποτελέσματα στην κομματική οικοδόμηση, είτε στις εκλογές, καλό είναι να το χωρίζουμε το χρόνο σε … μεγάλα διαστήματα. Δεν έχουμε κάνει καμιά … «συμφωνία» με την ιστορία ή το λαό ότι … το ΚΚΕ κάθε φορά που έχει εκλογές θα αυξάνετε κατά 2%. Άλλωστε αυτό δεν ήταν ποτέ «συνηθισμένο φαινόμενο». Ας δούμε λοιπόν τους αριθμούς :

ΕΚΛΟΓΕΣ	ΨΗΦΟΙ	%	ΕΔΡΕΣ
ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 1981	620.302	10,93	13
ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 1985	629.518	9,89	12
ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 1993	313.001	4,54	9
ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 1996	380.167	5,61	11
ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2000	379.454	5,52	11
ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2004	436.709	5,89	12
ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2007	583.815	8,15	22
ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2009	517.138	7,54	21

• Τη δεκαετία του ΄80, η δύναμη του ΚΚΕ ήταν της τάξης των 620-630.000 ψήφων. Και ποσοστά της τάξης του 10-11%. Μετά ήρθε ο ενιαίος Συνασπισμός, η συμμετοχή στην κυβέρνηση Τζανετάκη και την Οικουμενική, οι δύο διασπάσεις του ΚΚΕ, οι ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες. Με λίγα λόγια η περιπέτεια κι η ήττα.
• Κι ύστερα άρχισε η προσπάθεια να ξανασταθεί στα πόδια του το ΚΚΕ. Τη δεκαετία του ΄90 λοιπόν, η δύναμη του ΚΚΕ ήταν της τάξης των 310-380.000 ψήφων και ποσοστό 4,5 – 5,5 %.
• Και ξαφνικά οι ψήφοι χτυπάνε «πεντακοσάρια» και τα ποσοστά «οχτάρια». Μπαίνοντας στον … «νέο αιώνα», η δύναμη του ΚΚΕ έκανε ένα ποιοτικό άλμα, περνώντας στην «επόμενη τάξη μεγέθους». Κι αυτό ήταν αποτέλεσμα κυρίως της οργανωτικής ανασυγκρότησης του κόμματος.

Δεύτερο : Αυτή η αύξηση ήταν το 2007 απότομη. Σχεδόν 150.000 άνθρωποι που δεν είχαν ξαναψηφίσει ΚΚΕ, αποφάσισαν να το ενισχύσουν. Αυτή η απόφαση ήταν αποτέλεσμα της σταθερότητας της πολιτικής του ΚΚΕ, της δουλειάς των κομμουνιστών παντού, αλλά και της συγκυρίας του 2007. Αλλά ήταν και αποτέλεσμα του ότι εκείνη τη στιγμή το ΠΑΣΟΚ ήταν «υπό διάλυση». Αυτό τον αριθμό των ανθρώπων, έπρεπε να τον εντάξουμε και να το αφομοιώσουμε πολιτικά, συνδικαλιστικά, οργανωτικά ή και ψυχολογικά. Και πριν απ΄ όλα έπρεπε να βρούμε ποιος είναι αυτός ο κόσμος, ιδιαίτερα στις αχανείς μεγάλες πόλεις. Κι αυτό δεν έγινε όσο θα μπορούσε. Δεν τους βρήκαμε. Δεν τους ψάξαμε. Δεν επιμείναμε στην διαρκή επαφή και συζήτηση μαζί τους. Δεν επιμείναμε στην ένταξή τους σε κάποια μορφή συλλογικής δράσης. Αυτή ήταν κι η αγωνία του κόμματος λίγο μετά τις εκλογές του 2007 : Πως θα μπορέσουμε να διαχειριστούμε αυτό το μεγάλο ποσοστό. Φαίνεται όμως ότι γενικά κάτι καταφέραμε. Το 2007 πήραμε 150.000 νέους ψήφους, κυρίως απ΄ το ΠΑΣΟΚ. Το 2009 κάποιοι απ΄ αυτούς έπεσαν στις παγίδες της προπαγάνδας της ακυβερνησίας, της παροχολογίας, του ρουσφετιού, της λασπολογίας, του αντικομουνισμού, της επέλασης της σοσιαλδημοκρατίας, του «ρεαλισμού» και γύρισαν πίσω στο ΠΑΣΟΚ. Αν δούμε αυτό το αποτέλεσμά που προέκυψε, σαν πραγματικό ΠΑΣΟΚΙΚΟ τσουνάμι ( αέρα στα πανιά τους απ΄ την ολιγαρχία και τους ιμπεριαλιστές ) μπορούμε να πούμε «πάλι καλά σταθήκαμε. Αντέξαμε».

Τρίτο : Αν χάσαμε γύρω στους 60.000 απ΄ τους ψηφοφόρους μας του 2007 (κάποιοι είναι και στην αποχή), κρατήσαμε δηλαδή κερδίσαμε άλλους 90.000, που συνέχισαν να ψηφίζουν το κόμμα μας. Ας εκτιμήσουμε τι κάναμε μ΄ αυτούς, για να το κάνουμε μ΄ όλο τον κόσμο. Αυτούς τους 60.000 δεν μπορέσαμε να τους βρούμε, δεν τους μιλήσαμε. Κι ότι φέρνει η τηλεόραση, μπορεί πάλι η τηλεόραση να το πάρει πίσω. Όπως λέει κι η απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ «αρκετοί, που εκτιμούν την πολιτική και τη δράση μας, υπέκυψαν την τελευταία στιγμή στα εκβιαστικά διλήμματα». Ή όπως θα εκτιμήσει πάλι η Αμερικάνικη Πρεσβεία ( κάθε φορά το κάνει μετά από εκλογές ) «η επιρροή του ΚΚΕ είναι πολύ μεγαλύτερη στον Ελληνικό απ΄ ότι δείχνει το εκλογικό ποσοστό αυτού του κόμματος». Κι όπως λέω εγώ : «Η απήχηση του κόμματος είναι μεγαλύτερη απ΄ αυτήν που έχουμε αντιληφθεί και διαχειριζόμαστε εμείς οι κομμουνιστές».

Τέταρτο : Αλλά φαίνεται κι ότι και πάλι χάσαμε απ΄ την αύξηση της αποχής μεγάλο αριθμό ψήφων που είναι οπαδοί και ψηφοφόροι του ΚΚΕ, αλλά για διάφορους λόγους δεν ήρθαν να ψηφίσουν. Όπως επίσης ότι χάσαμε κάποιους ψήφους που θα μπορούσαν και θα έπρεπε να ψηφίσουν το κόμμα μας, αλλά στράφηκαν προς το ΣΥΡΙΖΑ, στο όνομα της ψήφου – λύπησης. Το σύνθημα «3% κι η δική σου ψήφος» που πλάσαρε ο Τσίπρας σ΄ όλη την προεκλογική περίοδο εγκλώβισε κάποιο κόσμο της αριστεράς.

Πέμπτο : Ας δούμε λοιπόν πως εμείς θα σταθούμε πρακτικά απέναντι σ΄ αυτές τις δυσκολίες. Αυτή την ανάγκη. Αυτό το καθήκον. Ή αυτή την επιθυμία όλων μας.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ :

1. Η επιρροή του ΚΚΕ δεν είναι ανεξάρτητη απ΄ το επίπεδο ανάπτυξης του κινήματος. Δεν μπορεί να «αφομοιωθεί» κανένα «ποσοστό» χωρίς τη συμμετοχή του στο κίνημα, στις διαδικασίες και στους αγώνες του. Δε μπορεί κανείς να συνειδητοποιήσει όσα λέμε για το δικομματισμό, για το κεφάλαιο, για τον τυχοδιωκτισμό των οπορτουνιστών, αν δε τα δει ζωντανά στη δική του δράση μέσα απ΄ το σωματείο του, την απεργία, τη διαδήλωση. Κι εκεί ακόμα έχουμε να κάνουμε πολλά και αποφασιστικά βήματα, που εξαρτώνται απ΄ τον καθένα μας.
2. Η επιρροή του ΚΚΕ, αν την κάνεις … «ψιλά», αποτελείται από ανθρώπους που έχουν συγκεκριμένα ονόματα, τηλέφωνα και διευθύνσεις. Κι εμείς πρέπει να τους βρούμε αυτούς τους ανθρώπους. Όσο συνεχίζουμε κάθε Κυριακή να πηγαίνουμε για Ριζοσπάστη ( αν βέβαια πηγαίνουμε ) στα σπίτια που ξέρουμε ότι θα τον πάρουν, τόσο θα χάνεται η επαφή μας με όλο τον υπόλοιπό κόσμο. Ο Ριζοσπάστης πρέπει να πάει σ΄ όλα τα σπίτια. Πρέπει να απευθυνθούμε σ΄ όλους κι ας σπάσουμε τα μούτρα μας σε κάποιες περιπτώσεις. Κι αν είμαστε λίγοι για να το κάνουμε αυτό, να το συζητήσουμε με τους οπαδούς του κόμματος, όλους αυτούς που δραστηριοποιούνται πάντα στις εκλογές και να τους ζητήσουμε τη βοήθειά τους. Έστω μια Κυριακή του μήνα. Αλλά να το σχεδιάσουμε και να το κάνουμε. Αντίθετα, εμείς είχαμε χωριά που μοιράζαμε όχι μόνο το Ριζοσπάστη, αλλά ακόμα και το ψηφοδέλτιό μας μόνο στα σπίτια των … δικών μας.
3. Απ΄ αυτή τη δουλειά θα προκύψει και η χαρτογράφηση, το μοίρασμα όλων αυτών των ανθρώπων σε συλλογικές δράσεις, συλλόγους, επιτροπές, σωματεία, για τα διάφορα θέματα που τους απασχολούν και που εμείς θέλουμε και πρέπει να αναδείξουμε.
4. Για όλα αυτά, είναι αναγκαία η «προσωπική ευθύνη» του καθενός μας. Ο κάθε φίλος ή οπαδός του κόμματος, είναι η ΚΕ του ΚΚΕ στο χώρο του. Δε μπορεί να υπάρχει εργασιακός χώρος, γειτονιά, χωριό, που να μην έχει το δικό του ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ. Κι οι στρεβλές λογικές που αναπτύσσονται σε κάποιους συντρόφους μας καμιά φορά, η διστακτικότητα που χαρακτηρίζει κάποιους στο να ανοίξουν μια κουβέντα όπου βρεθούν για τις θέσεις του κόμματος, η υποχωρητικότητα που κάποιοι από μας δείχνουν απέναντι σε επιθέσεις που δεχόμαστε, είναι αποτέλεσμα έλλειψης πολιτικού και ιδεολογικού εξοπλισμού. Πράγμα που ξεπερνιέται μόνο με διάβασμα.
5. Κριτήριο όμως και μοχλός για να υλοποιηθούν όλα αυτά, ήταν, είναι και θα είναι η κομματική οικοδόμηση. Όχι μόνο με την κλειστή έννοια «γίνε μέλος». Αλλά και με το να βάλουμε όλους όσους πονούν για το ΚΚΕ ( κι είναι πάρα πολλοί – πιστέψτε με ) μπροστά στις ευθύνες τους. Μπορεί σ΄ ένα χωριό το ΚΚΕ να μην έχει μέλη, έχει όμως οπαδούς. Να πάρουν αυτοί την ιστορία στα χέρια τους. Να τους βρούμε και να τους μιλήσουμε στα ίσια. Να τους εμπιστευτούμε. Κι αυτή την ευθύνη την έχουν οι σύντροφοι απ΄ το δίπλα χωριό που έχει κομματικές δυνάμεις. Είναι δική τους ευθύνη και δε χρειάζεται κανείς να τους την αναθέσει. Δε γίνεται να υπάρχουν χωριά που πάμε μόνο για μια ομιλία ή περιοδεία παραμονές των εκλογών. Έστω και τα πιο μικρά. Δε γίνεται να είναι «δίπλα σου» ένα ολόκληρο χωριό που δεν έχουμε δυνάμεις κι εσύ να λες «εμείς καλά πάμε». «Εμείς» είμαστε όλοι κι είμαστε υπεύθυνοι για όλα και παντού.
6. Κι όσοι «γκρινιάζουν» ή «στεναχωριούνται» υποκύπτοντας στις απαιτήσεις της … τηλεόρασης, ας αφήσουν τον καναπέ κι ας ανασκουμπωθούν. Ας κάνουν τη γκρίνια τύψεις και τις τύψεις δουλειά για το κόμμα και για το κίνημα. Ξέρουν όλοι τι πρέπει να κάνουν : να εφαρμόζουν αυτά που λέει το κόμμα ολόκληρα κι όχι κομματιαστά κατά πως βολεύει ( ή … δεν ξεβολεύει ) τον καθένα μας. Όπου το κάνουμε γίνεται δουλειά. Π.χ. στη Λέσβο σαν νομό. Κι απ΄ τα χωριά της Λέσβου σ΄ αυτά που έχουμε τις μεγαλύτερες δυνάμεις, όπου είχαμε και τις μεγαλύτερες αυξήσεις : Μανταμάδο, Κάπη, Αγιάσσο, κλπ.
7. Εγώ πάντως λέω ότι πήγαμε καλά σύντροφοι. Μπράβο σ΄ όλους μας.

Μάνος Δούκας

www.manosdoukas@hotmail.com